Lifestyle

Je m’en fous

Net zoals zovelen hecht ik belang aan wat andere mensen denken. De ene dag krijgt deze mening meer balans op de weegschaal dan de andere. Maar altijd wel ergens een stemmetje in mijn hoofd dat hier -zij het onbewust- prominent mee bezig is.

This would have been me at age 16-24.

Vooral toen ik jonger was (en erg onzeker), was dit iets dat me enorm bezighield. Zelfs voor het posten van een foto op Instagram had ik nood aan de bevestiging van één, twee of zelfs meer vriendinnen. Bang om wat anderen zouden denken en/of zeggen. Constante bevestiging nodig, op alle mogelijke manieren. Belachelijk en ook erg spijtig als je er over nadenkt.

Toch is het een vaststaand feit dat we in de maatschappij van vandaag steeds vaker en meer belang hechten aan de mening van anderen. Alsof het niet oké is je eigen unieke zelf te zijn, daar naar te handelen en die in de verf te zetten. Want iedere ‘ik’ is anders, iedere mening is anders en gélukkig maar. In een wereld waarin iedereen exact hetzelfde is, dezelfde mening verkondigt, dezelfde kleren draagt, op dezelfde wijze leeft, … hoe kunnen we in zulke wereld iets opsteken van elkaar?

Uiteraard vragen we allemaal weleens de mening van iemand anders. En uiteraard is hier niets mis mee. Maar we gaan de mist in, daar waar we teveel belang gaan hechten aan deze mening en hier op een ongezonde manier mee bezig zijn.

Ik herinner me een opmerking van ons mama enkele maanden terug. Ze zei dat ze het zo gek vond dat alle jongeren er vandaag de dag éxact hetzelfde uit zien. Met een fronsend oog en gekruiste blik, alsof het vanzelfsprekend was, repliceerde ik dat de jongeren van vandaag de dag gewoon de mode volgen – én ja, die gigantisch hoge platform sneakers en wijde pijpen die iedereen nu draagt? Die zijn gewoon in de mode. Mama repliceerde dat dit in haar tijd toch anders was, ieder had zijn eigen unieke stijl – hippie versus nerdy versus chique. Alles kon en alles mocht.

De gedachte die vroeger heerste? – YOU DO YOU, YOU BE YOU! – Mensen apprecieerden die unieke eigenheid net aan eenander.

De middelbare school ervoer ik echter als een plek waar jongeren enorm streng voor elkaar kunnen zijn. Standaardnormen werden en worden nog steeds opgelegd wil je erbij horen. Voldoe je hier niet aan, heb je dikke, brute pech. Wij zijn jongeren uit de social-media generatie. Ook op social media voelen jongeren een enorme druk. Eventueel pesten op de speelplaatsen kan nu zelfs online doorgaan. Mean girls mag dan een film zijn, met een typetje als Lindsay Lohan, weet dat deze typetjes spijtig genoeg een absolute realiteit zijn. De digitale wereld lijkt me dan ook zeker een punt voor ouders om zich zorgen over te maken, doch dit terzijde.

Wij zijn de Millenials. Een generatie die in een bubbel leeft, alleen zichzelf ziet en met zichzelf bezig is – alsook met de mening van anderen over zichzelf. Who can blame us? Eerlijk? Dat is de wereld die we kennen en waarin we zijn opgegroeid. Alles werd ons toegegooid en nooit hebben we voor iets moeten werken, alleszins niet té hard. Niet zoals onze grootouders dat moesten – in tijden waar een potentiële oorlog nog angstvallig achter het hoekje lag en men wel belangrijkere zorgen had dan de vraag of die winterjas nog wel up to date was voor het opkomend fashion-seizoen. Standaarden en normen zijn doorheen de jaren verschoven. De elementen die voor de jongeren van vroeger belangrijk waren – een opgedekt bed, een lekker warm bad, een liefdevolle familie – zijn voor de jongeren van vandaag vanzelfsprekende factoren geworden. We weten niet anders, we kennen niet anders.

Kort door de bocht : We zijn lui geworden, zien énkel onszelf, de mening van anderen én we bezoeken onze lieftallige grootouders te weinig.

Hier voel ik me trouwens oprecht schuldig over.

Hoe belangrijk we de mening van een ander vinden, hangt af van de situatie, van wie de mening komt en van ons eigen karakter.

Er is helaas geen handleiding beschikbaar om met de mening van anderen om te gaan, hoogstens enkele handvaten die ons een richting kunnen geven. Het is belangrijk altijd open-minded te blijven, en dus ook met grote oren te luisteren naar de mening van een ander – maar ga deze exclusieve mening aub niet als een absolute mening zien.

Uw mening is ùw absolute waarheid. Hoe jij jezelf ziet is belangrijk en wat de rest denkt is waardeloos. Stel jezelf de vraag waarom je hier zoveel belang aan hecht. Waarom wil je persé door iedereen goedgekeurd worden? Waarom voel je je waardeloos wanneer dit niet gebeurt? Het is belangrijk dit inzicht in je eigen gedrag te krijgen, want als people-pleaser kom je op een gegeven moment vast te zitten. Belangrijke beslissingen kunnen hierdoor jaren voor zich uit geschoven worden.

Ppeople-pleasers schuiven bepaalde zaken immers van zich af, hetgeen leidt tot uitstel- of zelfs afstelgedrag. Zo staat het maken van een wereldreis bijvoorbeeld op je bucketlist maar je moeder raadt het je af, je bent nog niet zelfstandig genoeg. Opnieuw plooi je je naar de mening van iemand anders. Als JIJ denkt dat jij zelfstandig genoeg bent om de wereld op je eentje te gaan verkennen, dan ben je dat – en ben je dat nog niet, dan word je het ook.

Je denkt na over het plaatsen van een tattoo omdat 1) je weet dat de jongen die je leuk vindt ook gek is van tattoo’s, maar 2) je bedenking hierbij is dat je ouders hier enorm tegen gaan zijn. Ze vinden het zo ordinair.
De enige reden dat je nadenkt over het plaatsen van een tattoo is dus 1) om je potentiële vriendje te pleasen (die jou binnen x aantal jaar mogelijks vergeten is – die tattoo staat daar echter voor eeuwig) en 2) zélfs al zou je het echt willen, zou je het uiteindelijk niet doen omdat mama en papa het ordinair vinden.

Psps. Geen boze mama’s en papa’s op mijn dak sturen, maar vanaf een bepaalde leeftijd moet je in staat zijn je eigen intelligente, unieke en doordachte mening te vormen over de wereld, jouw standpunten en dromen.

Hier en hier alleen mag je jezelf in de ik-vorm plaatsen. Wie ben ik, wat is mijn mening en wat wil ik? Gun jezelf keuzevrijheid en plooi jezelf niet naar de mening van anderen.

Het is pas met ouder te worden dat ik dit alles heb ingezien en ik vandaag lijnrecht in mijn schoenen sta. Ik sta er, voel me zelfzeker en de mening van anderen over mijn doen en laten kan me eigenlijk meestal wel gestolen worden. Uiteraard krijg ik graag eens een complimentje of de bevestiging dat ik goed bezig ben, maar ik laat er mijn doen en laten niet meer van afhangen.

Vroeger kon ik zowel op professioneel als op persoonlijk niveau erg impulsief, spontaan en enthousiast een ‘nieuw’ idee overbrengen. BAM, het pofte in mijn hoofd en ik zou er met veel enthousiasme over vertellen. EN PLOF, het idee zou een diepe val maken bij de eerste negatieve reactie. Een negatieve reactie die ik me bovendien erg zou aantrekken. In groep zou ik me terugtrekken en het mentale brainwork aan de anderen overlaten. Niet omdat ik lui was, wel vanuit de overtuiging dat de ideeën van anderen beter waren – eveneens bang om domme dingen te zeggen want wie ben ik uiteindelijk en wat weet ik? Zoals zovelen, zou ook ik bij het krijgen van drie complimentjes en één negatieve opmerking, enkel de negatieve opmerking onthouden – de positieve aspecten alweer lang vergeten.

Kort samengevat : Ik wil helemaal niet zeggen dat je iedere mening van een ander blindelings moet afschrijven, maar wel met de nodige voorzichtigheid moet behandelen én… allesbehalve vlekkeloos moet overnemen.

YOU DO YOU en YOU BE YOU.

Je zal verstelt staan welke zelfzekerheid zich baas van je maakt met volgende instelling:

  • Ga pas ten rade bij anderen omtrent een bepaald onderwerp als je je eigen mening op papier hebt gezet. Verkondig je eigen mening steeds aan de hand van de argumenten die voor jou van belang zijn;
  • Vergelijk pas nadien de mening van iemand anders met je eigen argumenten en ga na welke voor jou het meeste gewicht in de schaal leggen;
  • Durf een mening te hebben en stel je niet vragend op – hierdoor ontneem je jezelf al je keuzevrijheid en leg je die in handen van iemand anders;
  • Heeft iemand kritiek op je, overdenk waarom die persoon zo reageert. Het zal je helpen deze kritiek in perspectief te plaatsen.

Natuurlijk heb ik op mijn 27ste niet alle waarheid in pacht. Wijsheid komt met de jaren en bij de één duurt dat wat langer als bij de ander.

Niemand is een afgewerkt product.

Quarantaine groetjes

Babs

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply