Lifestyle Personal

” 2020 wordt mijn jaar ” – kuch kuch

Warning : Lang artikel coming up over datgene wat ons al maanden in zijn greep houdt. Datgene wat we uitspuwen en dat u de zin van lezen ontneemt. Een artikel zonder begin, einde en inhoud. Gewoon wat quarantaine ventileren. No hard feelings bij wegklikken, I get you.

Enkele maanden geleden hadden we dit alles voor ondenkbaar gehouden. Sceptisch als we waren, volgden we de nieuwsberichten over een nieuw virus (echt nieuw? hoe nieuw was dit virus eigenlijk?), met een toen voor ons nog onbekende naam. Ondertussen spuwen we het woord ‘corona’ bijna uit en mijden we de nieuwsberichten die het toch nog uitsluitend over één enkel onderwerp hebben.

Eén iets dat we deze quarantaine geleerd hebben, en deze week ook bevestigd door Bart De Wever is dat de politiek in België (surprise surprise) spaak loopt, en nog geen klein beetje. Met ‘tig ministers en parlementsleden die voor 101 dingen bevoegd zijn, sloeg België de plank volledig mis. Heel duidelijk werd dat ons landje allesbehalve voorbereid was op een situatie als deze, een pandemie waarin de mens, een sociaal beest, plots toegewezen was op zichzelf en fysiek contact met anderen te allen tijde moest vermijden. Transparante communicatie in een situatie als deze bleek niet altijd even gemakkelijk en de mensen wisten amper nog wat kon en niet kon. Honderden bedrijven hadden de boter gegeten, met start-ups, horeca en zelfstandigen on top of the list. Alles moest sluiten, en wel meteen. Een onvermijdelijke (financiële) kater met blijvende symptomen tot gevolg. Dafalgan niet tot de rescue.

Een onduidelijke persconferentie met 1000den slides, 100den regels, uitzonderingen op de regels en uitzonderingen op de uitzonderingen maakten bovendien dat een ‘je m’en fous – rebelsheid’ zich meester maakte van de bevolking en (althans naar mijn idee) ieder de maatregelen op eigen wijze ging interpreteren (en hoe interpreteren we het liefst? in ons eigen voordeel uiteraard).

Ondanks bijna niemand zich aan zijn bubbel houdt (ja, dit valt op), zijn de cijfers en besmettingen gedaald. Met andere woorden: De bevolking is gesensibiliseerd en mensen gebruiken hun gezond verstand. Het is bewonderenswaardig hoe de mensen snel en gemotiveerd alsook gedisciplineerd de draconische maatregelen zonder al teveel problemen aanvaard hebben. Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk waarom de horeca nog niet geopend is en waarom men in België geen voorbeeld kan nemen aan andere landen – waar de economie niet volledig plat ligt en men de cijfers/besmettingen toch in de hand kan houden. We zullen altijd van mening verschillen en hoe het ook wezen mag, respect aan de specialisten die dag in dag uit bezig zijn geweest met het uitdenken van een strategie, gebukt gaande onder een loodzware verantwoordelijkheid.

Het lijkt me niet geheel ondenkbaar dat moeder natuur ons met de vinger heeft gewezen en ons op het matje heeft geroepen. Ze heeft ons verschillende keren gewaarschuwd, maar wie niet luisteren wil moet voelen. Moeder natuur heeft ons letterlijk in de hoek gezet, want eerlijk? We waren arrogant geworden en namen alles als vanzelfsprekend, met slechts enkelingen die zich iets aantrokken van de natuur en de toekomst ervan. De gevolgen van de lockdown mogen er dan ook zijn : minder schadelijke uitstoot van de auto’s, heldere wateren en een schonere lucht. De natuur kan even op adem komen. Gedaan met massaconsumptie en een reset voor de maatschappij. Het thuis zitten dwingt ons, verplicht ons en stelt ons nog uitsluitend in staat te genieten van de natuur – ons te doen nadenken over onszelf en de persoon die we vandaag zijn – mentale groei. De quarantaine bracht ons, naast economische leed, dus zeker ook positieve dingen bij.

Zelf sta ik op een statuut van economische werkloosheid sinds 18 maart. We zijn vandaag 27 mei en ik zit dus reeds twee maanden + zonder werk. Onwerkelijk als je hier bij stil staat. Bij mij persoonlijk heeft dat -verplicht in uw kot zitten- verschillende fases gekend. De eerste fase was de meest productieve en gemotiveerde: alles willen aanpakken wat blijven liggen is, de dingen doen waar ik anders geen tijd voor heb (appartementen zoektocht, kleren uitrommelen, aan het bakken slagen, zelfs de app TikTok moest er aan geloven, …). Gevolgd door een fase van dagen waarin ik af en toe down was, vrienden en familie miste en de verveling toesloeg. Volgens mij zit ik nu in de fase van ‘gewenning’ – ik ben gewend geworden aan dit nieuwe leven van thuis zitten en vreemd genoeg erger ik me er minder aan. Ik vind het wel bevrijdend om iets meer afgezonderd van de wereld te leven, dag in dag uit met een leeg hoofd op te staan en meer op mezelf te leven. Eigenlijk doet die volledige reset me dus wel deugd, al kan ik niet wachten opnieuw een normaal terrasje te doen met vrienden en vriendinnen. Dat normale leven lijkt vandaag zo ver van ons af te staan. Het blijft absurd als je er over nadenkt. Onlangs liep ik met een vriendin in de stad (nu het eindelijk terug mag) en viel mijn oog op de etalage van wel erg ‘fashionable’ mondmaskers : “Oh, check die mondmaskers, mega mooi”. De stop and stare voor mondmaskers. Really? Dat had ik me vorig jaar nooit kunnen inbeelden.

Zal er een blijvende verandering zijn? Ik ben een optimist tot in de kist maar denk van niet. Mensen zijn elastisch en buigzaam, maar uiteindelijk zullen ze even snel terugkeren naar hun oude gewoontes, alsof de lockdown nooit plaats gevonden heeft. Wat mezelf betreft heb ik genoten van de natuur, het ‘niets doen’, veel lezen in de zon, nadenken over vanalles en nog wat, mijn kleerkasten uitmesten, rommel weggooien, nieuwe rommel kopen (lees: kleren) en vooral heerlijk lui zijn zonder schaamte. Ik slaap beter en heb minder zorgen aan mijn hoofd. Kortom: ik kan wennen aan het niets doen en amuseer me eigenlijk wel in mijn kot. Toch kan ik niet wachten tot we weer aan slag mogen en ik mijn volle mailbox terug in versnelling in plaats van met vertraging kan beantwoorden. Hoe zal het nieuwe normaal er in de toekomst gaan uitzien? Zullen de meetings vanaf nu altijd in de zetel doorgaan met de beentjes in de lucht? Leren we iets uit deze periode?

Ik hoop althans een beetje vaker stil te staan bij de mooie dingen die de natuur te bieden heeft, het belang van familie en vrienden, alsook het niet als vanzelfsprekend nemen van een warme knuffel : Er zijn echt fases geweest dat ik geld had gegeven voor een dikke, warme knuffel!

Hopelijk zijn alle doden, financiële rampen en verdriet dan ook niet voor niks geweest en steken we iets op uit deze periode. Nu we gezien hebben hoe bereid de mensen zijn om radicale maatregelen uit te voeren, hoop ik dat het maatschappelijk en politiek landschap hier in de toekomst uit leert.

Quarantaine groetjes

Babs

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply