Food Lifestyle

Biefstuk overpeinzingen

Quarantaine gedachte van de dag als enorm grote dierenliefhebber.

Vandaag stond ik even stil bij mensen die volledige afstand doen van vlees, vis en alle andere dierlijke producten.

STEL : Corona breekt uit, in de allermeest gekke vorm. Er is absoluut niets om te eten en het is ten strengste verboden buiten te komen, laat staan naar de winkel te gaan. De gemeente roept op tot het verorberen van je keldervoorraad maar jij bent de enige persoon ter wereld die absoluut tegen hamsteren is. Daar doe jij niet aan mee, er is genoeg voor iedereen denk je. Je gaat wel naar de winkel wanneer nodig. Tot vandaag. De regering heeft het verboden. Naar de winkel gaan, gaat nu helaas niet meer. Je kind ziet scheel van de honger. Er is niets in huis. Je bent ten einde raad tot Bobbie tegen je opspringt, die lieve kwispelende hond. Je kijkt naar hem en bedenkt je plots wat… De honger brengt gekke ideeën in je hoofd.
Plottwist : Gaat Bobbie er aan?

Het mag geweten zijn. De Belg is niet vies van een lekker stukske vlees. Volgens officiële cijfers werken wij jaarlijks 40 kg vlees naar binnen, en dit per persoon.

Hoe komt het dat wij het zo moeilijk hebben met de gedachte ons lieftallige huisdier op te eten, maar hebben we geen probleem met het verorberen van een varken, kip of koe?

Mocht je aan een vegetariër vragen of hij vlees zou eten op een onbewoond eiland (wanneer er niets anders te vinden is), kan hij ook niet anders dan ja zeggen. Vandaag hebben we deze keuze echter wel. Toch blijft de meerderheid van de bevolking (including myself) gewoon lekker vlees eten.

Waarom zien we ons eigen huisdier dan zo anders? Er is ons moreel besef, het willen zijn van een goed mens. Ons huisdier kunnen we niet opeten, daar we een emotionele vriendschapsband met het lieve beestje hebben opgebouwd. Wanneer je in de supermarkt varkenskoteletten ziet liggen, denk je niet aan een specifiek varken. Maar stel dat je jezelf een varken cadeau deed (in die gekke bui waarin je dacht dat een varken als huisdier je goed zou doen – samen modderbadjes nemen – zalig) én die je de naam Twiggy hebt gegeven, zou je Twiggy nog willen opeten? Het varken krijgt plots een gezicht. Jij kent Twiggy’s gekke gewoontes en gedragingen, voor jou is Twiggy niet zomaar een varken. Twiggy is jouw varken.

Volgens onze morele normen en waarden mogen we geen mensen doden, maar in feite doden we dieren zonder schroom. Is dat dan ethisch? Allesbehalve, maar het boeit ons (blijkbaar) niet omdat we varkens, schapen of koeien een lagere intelligentie toe-eigenen. Hoe meer dieren bijzondere, menselijke kenmerken vertonen : luisteren, affectie, eigen wil en intelligentie – hoe moeilijker wij het hebben met het verorberen van dit dier. Gek toch als je er over nadenkt.

Uit een onderzoek blijkt dat mensen minder problemen hebben met het eten van dieren, die we als ‘niet zo slim’ ervaren. Blijkbaar voelen we ons daar minder schuldig over en gaat dat vanzelf. De enige ethisch juiste oplossing blijft geen dieren eten. Maar mensen zijn naast (af en toe) ethisch, vooral dubieus. Dat dubieuze uit zich vooral in het feit dat we de eerste zijn om de televisie uit te schakelen wanneer kwekerijen in beeld komen die dieren mishandelen – varkens op weg naar het slachthuis in vrachtwagens zonder airco bij 33°. We sluiten onze ogen ervoor. We kunnen het niet opbrengen geen dieren te eten. Maakt dat ons egoïstisch? Waarschijnlijk.

Heel eerlijk denk ik dat het ook deel uitmaakt van onze opvoeding. We zijn opgegroeid in een wereld van zuivel een vlees, in zekere zin weten we niet beter ondanks we de keuzevrijheid hebben hier tegenin te gaan. Doen de meesten niet. Ik ook niet trouwens. Zou me geen wereld kunnen voorstellen waarin ik al dit lekkers zou moeten laten… Ik denk zelfs dat het mogelijks problematisch zou zijn mocht ik een partner hebben die me niet zou gedogen vlees te eten.

Daarenboven maak ik mezelf wijs dat deze dierlijke producten gezonde essentiële voedingsstoffen bevatten, die we nodig hebben – ons lichaam kent nu niet anders, we zijn er mee opgegroeid. Zijn de vleesvervangers werkelijk zo ‘vervangend’ als men beweert?

Helaas denk ik in termen van ‘wat maakt het een verschil indien ik beslis geen vlees te eten? Die diertjes gaan toch naar het slachthuis. Ik alleen ga het verschil niet maken.’ Klinkt dubbel: gemeen, mee-loperig en vegetarians are gonna hate me for it. Als jij het niet doet, doe ik het ook niet. Afwijken van wat ‘gewoon’ of ‘gekend’ is, is moeilijk en we zijn erg gevoelig voor wat de anderen doen.

Empatisch versus egoïstisch te wijten aan… Peer pressure? Fear of change? Routineuze wezens? Egoïstische wezens? Mag ik mezelf nog wel dierenliefhebber noemen?

Hoe zit dat bij jou? Kan jij vlees missen? Wil jij vlees missen?

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply